New: Related Reviews in PubMed

The latest feature to be added to the PubMed AbstractPlus display format is ‘Related Reviews’, links from the set of “Related Articles’ to review articles (articles indexed with the Publication Type ‘Review’).

Reading this in the NLM Technical Bulletin ( May 06 2008 ) I rushed to have a look in PubMed, but all I could find was the familiar set of 5 related articles (sometimes companied by Patient Drug Information) to the paper I selected.

What went wrong?

Looking at “the small print” in the bulletin I read:

“Related Reviews will initially appear during randomly selected PubMed sessions; therefore, not all users will see them. We expect that this feature will be expanded to all users if it proves to be popular.”

O.k. this it is in fact a random trial, and I just received the placebo.

How would NLM decide whether this featured feature is popular? The number of clicks?

*****************************

Vers van de pers uit het NLM Technical Bulletin (May 06 2008 ) : Aan het PubMed AbstractPlus display format worden ‘Related Reviews’ toegevoegd, dat zijn links van “related articles” naar reviews (artikelen met het Publicatietype ‘Review’).

Heb het meteen geprobeerd in PubMed, maar ik zag alleen maar de oude, vertrouwde 5 related articles (en soms “Patient Drug Information”) naast een geselecteerd artikel (zie Figuur hierboven?)

Wat was er mis?

In de ‘kleine lettertjes’ onderaan las ik het volgende:

“Related Reviews will initially appear during randomly selected PubMed sessions; therefore, not all users will see them. We expect that this feature will be expanded to all users if it proves to be popular.”

O.k. het is dus een random trial, en ik kreeg net de placebo.

Hoe zou de NLM nu op grond van deze gegevens tot een juist besluit kunnen komen: het aantal kliks op de related reviews?………)

Opening UBA?

Wie van de Spoetnikers gaat er vanmiddag naar de feestelijke opening van de UB?

Ik twijfel nog, omdat ik achter loop met mijn werk. Maar misschien als ik veel Spoetnikers kan ontmoeten?

Of moeten we eens iets anders afspreken met diegenen die willen?

Een borrel op een A’dams terras bijvoorbeeld?

Zeg het maar. Kan ook per mail.

Appropriate bedside manners

Do you prefer a doctor that is crying at the bedside or rather one that stays calm and keeps at a professional distance???

My previous post on Etiquette Based Medicine also dealt with ‘correct’ attitudes of doctors towards their patients. Here I quoted Dr. Khan who believes that “patients may care less about whether their doctors are reflective and empathic than whether they are respectful and attentive”. His opinion is shared by many, but certainly not by all. I allready cited a British Journal of General Practice issue on doctor-patient communication, where different viewes were presented. Well, the debate is still ongoing. In the NY Times of 22^nd April was a interesting piece about physicians crying at the bedside: At Bedside, Stay Stoic or Display Emotions? [*requires registration].

Some excerpts:

“A young doctor sat down with a terminal lung cancer patient and her husband to discuss the woman’s gloomy prognosis. The patient began to cry. Then the doctor did, too.

At a recent meeting of the Society of General Internal Medicine, Dr. Anthony D. Sung of Harvard Medical School and colleagues reported that 69 percent of medical students and 74 percent of interns said they had cried at least once.

In the 1988 PBS documentary “Can We Make a Better Doctor?” a Harvard medical student, Jane Liebschutz, sees her patient unexpectedly die during a cardiac bypass operation. She suddenly bursts into tears and wanders away from her colleagues until the chief surgeon, who has witnessed what happened, assures her that her response was natural.

Dr. Benita Burke, skipped lunch to spend extra time with her cancer patients. They dubbed this time “mental health rounds,” during which they could address issues that were not strictly medical. Many times, Dr. Burke would wind up in tears or giving an embrace.

The comments in the NY Times and at two blogs (DB’s Medical Rants and Clinical Cases and Images) are also worth reading. These responses illustrate that there is not one truth. Whether strong emotions like crying are appropriate depends on the doctor, the patient, the situation and where and how emotions are expressed. Most patients do not seem to appreciate outright crying at their bedside as it makes them insecure. A crying doctor might also feel like a final verdict: no hope is left. But nobody would blame an intern for crying with his or her mates. And a doctor who cries in front of the patient’s family when sharing information about a serious medical error might help to accept what happened.

So, what kind of doctor would you prefer?

I agree with Dr Hiram Cody, cited in the NY Times, who cautions against excess emotions. Although Dr. Cody emphasizes the need for doctors “to understand, to sympathize, to empathize and to reassure,” he says his job “is not to be emotional and/or cry with his patients for two reasons: It is not therapeutic for the patient, and it will cause “emotional burnout”. (although I’m not sure about the latter)

Personally I prefer a doctor with great knowledge, but openminded to other ideas, attentive and empathic, but without loosing a certain distance, a good listener, explaining disease and treatment options, ….. but no crying, please, never! Never when I’m around. Not when I’m the patient.

****************************************************

Toevallig kwam ik in mijn Feed-Reader een bericht tegen uit de New York Times van 22 april, dat perfect aansluit op mijn vorige post over Etiquette Based Medicine: At Bedside, Stay Stoic or Display Emotions? [*registratie vereist].

Dit stuk bespreekt de voor en tegens van een dokter die zich “laat gaan”.

Enkele citaten:

“A young doctor sat down with a terminal lung cancer patient and her husband to discuss the woman’s gloomy prognosis. The patient began to cry. Then the doctor did, too.

At a recent meeting of the Society of General Internal Medicine, Dr. Anthony D. Sung of Harvard Medical School and colleagues reported that 69 percent of medical students and 74 percent of interns said they had cried at least once.

In the 1988 PBS documentary “Can We Make a Better Doctor?” a Harvard medical student, Jane Liebschutz, sees her patient unexpectedly die during a cardiac bypass operation. She suddenly bursts into tears and wanders away from her colleagues until the chief surgeon, who has witnessed what happened, assures her that her response was natural.

Dr. Benita Burke, skipped lunch to spend extra time with her cancer patients. They dubbed this time “mental health rounds,” during which they could address issues that were not strictly medical. Many times, Dr. Burke would wind up in tears or giving an embrace.

Behalve dit stuk zijn ook de commentaren in de NY-times zelf en op 2 blogs (DB’s Medical Rants en Clinical Cases and Images) de moeite van het lezen waard. Diverse meningen passeren de revue, zowel die van dokters als patiënten of familie. Hieruit blijkt dat er niet één waarheid is. Of het uiten van heel sterke emoties kàn, hangt erg af van de dokter, de patient, hun relatie en de situatie. De meeste patienten vinden het uiten van emoties wél belangrijk (“een dokter moet geen robot zijn”), maar velen vinden te sterke emoties zoals het in huilen uitbarsten waar de patient bijstaat niet prettig, omdat ze juist willen dat ze op hun arts kunnen steunen. Gaat het om een heel slechte boodschap (kanker bijvoorbeeld) dan kan de patient het ook ervaren dat hij opgegeven is: de arts neemt alle hoop dan in een keer weg. Maar als een co-assistent bij het overlijden van zijn/haar “eerste” patient bij haar vrienden uithuilt kan iedereen dat begrijpen. Als een dokter huilt wanneer hij slecht nieuws brengt over een dierbare ten gevolge van een medische fout, dan kan dat bij de verwerking helpen.

Maar welke dokter zou jij verkiezen?

Ik ben het in grote lijnen met Dr Hiram Cody eens. In de NY Times waarschuwt hij tegen overmatige emoties. Hij benadrukt weliswaar dat artsen begripvol moeten zijn, moeten meeleven, empathisch moeten zijn en gerust moeten stellen, maar echt emotioneel zijn en huilen raadt hij af omdat het noch de patient noch de arts goed doet.

Persoonlijk verkies ik een arts met een goede kennis van zaken, maar die wel openstaat voor andere opvattingen, die meeleeft en empathisch is wanneer nodig. Hij moet goed kunnen luisteren, mij serieus nemen, goed kunnen uitleggen waarom ik iets heb en welke behandelingsmogelijkheden er zijn (met hun voor-en nadelen). Hij moet eerlijk zijn en als ik het nodig zou hebben is een beetje emotie en een beetje warmte prettig. Maar huilen, nee. Geen huilen waar ik bij ben. Niet wanneer ik de patient ben.

Etiquette-Based Medicine

Every now and than my collegue Heleen provides me with an interesting paper (a nice web 1.0 way of sharing things). Last Friday I found this paper on my desk: “Etiquette-Based medicine” from Michael W Kahn. The paper in this week’s New England Journal of Medicine is not about the substition of “evidence based medicine” or “eminence-based medicine” by “etiquette-based medicine”. It is about the importance of a good attitude of doctors towards their patients.

When psychiatrist Dr. Khan hears patients complain about doctors, their criticism often has nothing to do with not feeling understood or empathized with. Instead, they object that “he just stared at his computer screen,” “she never smiles,” or “I had no idea who I was talking to”, he writes.
On the contrary, during his own hospitalization he noticed the professional attitude of his European-born surgeon having Old World manners (dress, body language, eye contact etc.).

“The impression this surgeon made was remarkably calming, and it helped to confirm my suspicion that patients may care less about whether their doctors are reflective and empathic than whether they are respectful and attentive”, wrote Dr. Kahn.

Therefore, Khan suggests that medical education and postgraduate training should place more emphasis on “etiquette-based medicine” as it forms the basis of the patient-doctor relationship. One approach would be to introduce a checklist to enforce an etiquette-based approach. A checklist for the first meeting with a patient would for instance cover items like ‘asking permission to enter the room and wait for an answer’, ‘introducing yourselve, showing your ID badge’ and ‘explaining you role on the team’.

This approach bears resemblance to the program introduced at several Academical Medical Centres in the Netherlands. For instance Maas Jan Heineman, nowadays Professor Gynaecology in the Amsterdam Medical Centre (AMC), Amsterdam, helped to introduce such a “etiquette program” in Groningen and in Amsterdam. The competences of the doctors and the integration of knowledge, skills and attitude are now central to the new curricula. As Heineman says it: “What good are doctors who have great knowledge but behave badly. Or vice versa”?! )

These thoughts are (of course) not specifically Dutch (nor European). The entire 2005 January issue of the British Journal of General practice focuses on this subject.

The journal issue ends with a bookreview of a ‘UK-US guide‘ to communicating with patients, consisting of a book ‘Skills for Communicating with Patients’ and a companion volume, ‘Teaching and Learning Communication Skills in Medicine‘, which translates the first book into a framework that can be used in designing and delivering curricula for communications skills teaching in both the academic and clinical setting.

The reviewer, Iain Lawrie, is very positive about the content:

“The layout and language are clear and unambiguous throughout. Important points are emphasised where necessary, and at no time does reading become laborious. Far more importantly, however, the authors have employed an evidence-based approach that moves these titles from the realm of personal opinion and musings to an authoritative work. The frequent use of examples further serves to promote this series as a ‘useable’ guide. (….)
The book gives examples Skills for Communicating with Patients, the authors use a logical approach to analyse the various aspects of communication relevant throughout the consultation process, which are then explored in greater depth over six chapters. They move from the initiation of a consultation (!), through information gathering, structuring, and relationship building, to the often neglected areas of explaining and planning and, finally, closing the encounter.”

Thus it seems that the awareness within the medical community about the necessity of good communication skills is growing. The tools are there, some curricula have already embraced “etiquette based medicine” (although not called by that name) and it seems just a matter of time before “etiquette” becomes an integral part of medical education.

Lets conclude with a quote from the abovementioned book, that also applies to professions other than medical:

‘If you can’t communicate, it doesn’t matter what you know’

*****************************************************************

Van mijn collega Heleen krijg ik af en toe een artikel of een krantenknipsel toegeschoven. Nog geheel op de ouderwetse web 1.0 manier, maar eigenlijk wel zo leuk. Van de week lag er een artikel in mijn postvak getiteld “Etiquette-Based medicine”, geschreven door Michael W Kahn. Ik dacht eerst “weer een zogenaamd alternatief voor “evidence based-” of “eminence-based medicine”, maar het artikel in het laatste nummer van de New England Journal of Medicine ziet “Etiquette-Based medicine” meer als een aanvulling. Het gaat over het belang van een juiste attitude van de arts tegenover zijn patient.

De klachten die Dr. Khan als psychiater van patiënten over artsen hoort gaan meestal niet over gebrek aan empathie maar veel meer over zaken als: “hij staarde maar naar zijn computerscherm”, “er kan geen lachje af”, “ik had geen idee met wie ik nou te maken had”.

Toen Khan zelf in het ziekenhuis lag had hij precies de tegenovergestelde ervaring. De behandelend chirurg van europese herkomst kwam door zijn zogenaamde ‘Oude-Wereld’ houding (kleding, lichaamstaal, oogcontact) bijzonder professioneel en geruststellend over.

Dit sterkte Khan in zijn idee dat patiënten het veel belangrijker vinden dat hun arts hen met respect en met aandacht bejegent dan dat hij heel erg meelevend is.

Hij stelt daarom dat er in het medisch onderwijs meer aandacht moet komen voor wat hij “etiquette-based medicine” noemt, daar dit de grondslag van een goede patient-doctor relatie vormt. Een checklist zou daarbij kunnen helpen. Als een arts de patient voor het eerst ziet zou hij bijvoorbeeld eerst moeten vragen of hij welkom is en pas als de patiënt akkoord is zou hij naar binnen moeten gaan, een hand moeten geven en zich voor moeten stellen.

Iets dergelijks gebeurt reeds in diverse Nederlandse universitair medische centra. Professor Maas Jan Heineman heeft zo’n “etiquette programma” eerst in het UMCG in Groningen en nu in het AMC te Amsterdam geïnitieerd. In het nieuwe curriculum staan de competenties van de arts centraal en een integratie van kennis, vaardigheden en gedrag. Je hebt tenslotte niets aan een dokter die weliswaar veel weet, maar zich vreselijk gedraagt, of andersom”, aldus Heineman. )

Zo’n benadering is niet specifiek Nederlands, noch Europees. Een heel nummer van het British Journal of General practice (jan 2005) gaat enkel over dit onderwerp.

Het laatste artikel is een boekbespreking van een ‘UK-US gids’ over communicatievaardigheden: ‘Skills for Communicating with Patients” en een begeleidend boekje, “Teaching and Learning Communication Skills in Medicine“. ]

De recensent Iain Lawrie is erg positief over het boek. Het is helder geschreven en legt de juiste nadrukken. Verder stijgt het werk door de evidence-based benadering boven een opeensomming van feitjes en meningen uit. Het begeleidende boek geeft voorbeelden van hoe te handelen in bepaalde situaties, bijvoorbeeld tijdens het eerste consult. Het boek omvat dus precies wat Khan suggereerde.

Het lijkt er dus op dat men zich binnen de medische wereld steeds meer bewust wordt van de noodzaak van goede communicatievaardigheden. Er zijn al ‘leermethoden’ beschikbaar en in enkele curriculums is etiquette based medicine reeds verweven (zij het onder een andere naam). Het is slechts een kwestie van tijd voordat etiquette een vanzelfsprekend onderdeel van de medische vorming is.

Tot slot een citaat uit het eerder aangehaalde boek (dat eigenlijk op veel meer beroepen van toepassing is):

‘If you can’t communicate, it doesn’t matter what you know.’

Not another howto… but whetherto!

Liked this: “Not another 8 ways” post from “Levite Chronicles”

While reading another HOW-TO book he reflects that he would rather need WHETHER-TO books/guides.

“How do I decide whether to take those steps, to read that book, to read the blog that mentions the book, to write this post rather than clean off the desk or make the bed or just stop and think?”

His refers to another statement, which makes sense to me:

“What separates the great innovator from the mere data gatherer is the ability to stop gathering data and think about what has been gathered.” (from **CrazyBusy: Overstretched, Overbooked, and About to Snap! Strategies for Handling Your Fast-Paced Life, by Dr Edward Hallowell, p 132.).

Yes, I do think I need a whether-filter. Do you?

Two new Cochrane Groups

Two groups have officially joined the Cochrane Collaboration: the Cochrane Public Health Review Group and the Cochrane Prognosis Methods Group.

The Cochrane Public Health Review group belongs to the Cochrane Review Groups, i.e. groups that produce Cochrane Reviews in specific medical topic areas.

The Cochrane Prognosis Methods group will be the 13th Cochrane Method Group. This group will have two primary roles: 1. Work with existing Cochrane entities, including Methods Groups to ensure the best use of prognostic evidence in Cochrane reviews 2. Conduct research to advance the methods of prognosis reviews and other types of reviews, where similar methods apply.

By calling into existence Method Groups like the Cochrane Prognosis, Cochrane Adverse Effects, Cochrane Screening and Diagnostic Tests and the Cochrane Qualitative Research Methods Group, the Cochrane Collaboration will no longer fully concentrate on Systematic Reviews of Randomized Controlled Trials / interventions. That has been a major criticism of the Cochrane Systematic Reviews.

For people not familiar with the structure of the Cochrane Collaboration, see the schematic picture below or follow this link

******************************************************

De Cochrane Collaboration heeft er 2 nieuwe groepen bij, de Cochrane Public Health Review Group en de Cochrane Prognosis Methods Group.

Zoals de naam al zegt is de Cochrane Public Health Review Group een Cochrane Review Group, d.w.z. een groep die Cochrane Reviews schrijft over een bepaald medisch onderwerp, in dit geval dus volksgezondheid.

De Cochrane Prognosis Methods Group is de 13e Cochrane Method Group. Deze groep ondersteunt andere Cochrane groepen zodat ze evidence op het gebied van prognose goed implementeren en voert onderzoek uit om de de methodologie van prognostische reviews te verbeteren.

Het is een goede zaak dat de Cochrane Collaboration de Prognosis Method Group alsmede enkele andere groepen als de Cochrane Adverse Effects, Cochrane Screening and Diagnostic Tests en de Cochrane Qualitative Research Methods Group in het leven heeft geroepen. Hiermee komt zij tegemoet aan de vaak geuite kritiek dat Cochrane Systematic Reviews zich teveel op het nut van interventies richten en zich ‘alleen’ baseren op (randomized) controlled trials.

Voor wie niet bekend is met de structuur van de Cochrane Collaboration, zie bovenstaand plaatje en deze link

A really delicious blog …

If you like food, blogging, excellent photography, recipes, information about Munich and Web technology and tools including WordPress plugins, than don’t miss delicious days.

In “about” you can read that “delicious days” is made by a passionate German couple in Munich.
She loves to cook and has a job in the design and internet business world and he learned to enjoy cooking and is the technical genius behind the site.

The blog is beautifully designed. Look for instance at the Gallery, with perfect photo’s sorted by category. After you have choosen a particular photo you can move to the next or previous ones or press the play button.

In the recipe-list you can get an idea of the recipe by pressing the “preview”-button, while remaining in the list.

Why do I refer to this blog here? I like food, that’s for sure, (I even have a web page on a dutch food web site, smulweb), but I came here while following a link from bakkel dot com (once again) to http://www.deliciousdays.com/cforms-plugin, which is in fact one part of the plugin pages/tabs at delicious days. You’re free to share these plug-ins.

***************************************************************

Als je gek op lekker eten bent, recepten, blogging, mooie foto’s, en geinteresseerd in web 2.0 trucjes zoals wordpress plugins neem dan eens een kijkje op de food blog delicious days.

Delicious days wordt gerund door een duits stel, waarvan zij de de liefde voor het eten heeft ingebracht en via haar werk kennis heeft van design en internet business, en hij de technische inbreng verzorgt. Een ideale mix.

Delicious days is een WordPress blog, maar zo aangepast in stijl dat dat niet direct opvalt. Het zit heel vernuftig in elkaar. In the Gallery kun je foto’s in een categorie individueel bekijken of in serie afspelen. In de receptenlijst kun je eerst een indruk krijgen van het recept door op “preview” te klikken, waardoor er een stijlvolle pop-up tevoorschijn komt. De wordpress-plugins die ze met je willen delen staan op een aparte pluginpagina.

Waarom ik op deze blog terecht kwam? Ik ben zelf een liefhebber van eten en ben geinteresseerd in voedsel in bredere zin; ik heb zelfs een eigen webpagina op smulweb), maar ik kwam toevallig op deze site door (wederom) een link te volgen via bakkel dot com naar cforms-plugin op deze site. Ook weet ik dat enkele spoetnikers zoals Moira geinteresseerd zijn in eten en aan een Google-doc over dit onderwerp hebben samengewerkt (ik weet uit mijn hoofd niet meer wie). Misschien hebben ze hier wat aan. Tevens zullen sommigen die graag zelf hun wordpress willen (gaan) hosten misschien wat hebben aan de tips en de plug-ins. Anderen zullen kunnen genieten van de foto’s.

Poll 2. Are you a follower?

There is a new poll on this blog: “are you a follower of this blog?”, that is do you (or do you plan to) read this blog regularly /frequently or did you just dropped by and found what you were looking for (or not).

This poll will stay for one or two weeks at the side bar, will stay open for another week in this post. After closure the results will be shown on a separate page (Polls)

Below you may leave a comment if you like.

*******************

Hieronder en in de sidebar vind je een nieuwe poll: A follower of this blog? Volg je dit blog regelmatig of ben je een echte fan? Misschien zit dit blog in je RSS-feeder, kom je via de ubaspoetnik site of kom je gewoon regelmatig langs. Als dat zo is stop je dan als de Spoetnikcursus voorbij is of blijf je gewoon gezellig langskomen?

Of is dit de eerste keer dat je dit blog bezoekt en wil je wel vaker langskomen of heb je het hier wel gezien?

Misschien hebben oplettende lezertjes gezien dat er net een soortgelijke poll stond, met zelfs al 2 stemmen. Sniff, sniff van 2 spoetnikkers die er straks mee ophouden!! Ik heb de poll daarom niet vervangen (néé echt niet), maar wilde de tekst aanpassen. Helaas lukte mij dat niet vanuit de gfxpoll-site. Heb toen vanuit mijn mail een link gevolgd, maar daarmee bracht ik ongewild een stem uit, nl dat ik het hier wel gezien had (optie 1). Dom, dom, dom. Jullie begrijpen, dat ik dat niet zo kan laten staan. Dus hier de nieuwe versie.

Ik hoop dat de 2 spoetnikers opnieuw hun stem willen uitbrengen (het mag ook een andere stem zijn, hoor . Excuus voor het ongemak!

De poll zal 1-2 weken op de sidebar blijven staan, misschien zijn er dan al wel 5 stemmen…. . Verder blijft de poll in deze post staan en zullen de resultaten na het sluiten van de poll op de “Poll”-pagina komen te staan

Poll: A follower of this blog?

• - No way. Why should I?
• - No, just came here for one post.
• - No, but I might come back….
• - Good idea!
• - Yes, but after Spoetnik it’s over!
• - Yes, I’m a regular follower.
• - Yes, I’m a real fan!!

Tussenstand:

Ook een poll maken? klik dan hier

Uitslag Poll 1: Uren/week besteed aan SPOETNIK

Eindstand poll 1:

Alweer een tijdje geleden plaatste ik mijn eerste poll op deze site: Uren per week besteed aan Spoetnik.

21 stemmers. Dat is geen grote opkomst. Ook niet als je bedenkt dat deze poll enkel is gericht op ca. 150 spoetnikers.

Belangrijk voor een peiling is dat de steekproef a-selectief is. In dit geval voel je al aan je water dat dit niet zo zal zijn. De mensen die dit blog bezichtigen zullen -zo voorspelde ik reeds- vooral de meest actieven zijn: de spoetnikers die tijd besteden aan hun eigen èn vooral ook aan andermans blogs.

Ik heb de resultaten ook nog in een excel-plaatje uitgezet.

Uit dit plaatje blijkt inderdaad dat de meeste stemmers (n=9) meer dan 2 uur per week bezig zijn (of waren?) met hun blog en dat sommigen waaronder ik “vrijwel geen privéleven meer hebben”.

3 mensen (14%) zeggen inderdaad (conform de UBAspoetnik-aanbevelingen) op ca. 2 uur per week uit te komen.

Opvallend is dat dit meestal de stemmers van het eerste uur waren. Dus waarschijnlijk diegenen die iets meer deden dan sec de opdrachten vervullen.

Daarna stemden de mensen die zeiden dat het een appeltje eitje was (n=4), die met een inhaalslag bezig waren (n=2) of die het volgden vanuit hun luie stoel (n=3). Die laatsten zijn vast niet de spoetnikers zelf?

Veelzeggender dan de grafieken zijn eigenlijk de reacties. Leuk dat de volgende mensen een reactie gaven:

Patricia (no 33) ; Zygomorf (Dyoke) ; woutv (Wout Visser) ; Inca Athahualpa ; De bibliotheker ; Gitele (Caroline).

Deze personen behoorden naast Brughagedis, Ubabert (verbouwblog) en Bidocblog in mijn ogen inderdaad tot de meest actieven.
Oefening 40 liet nog apart weten dat zij aan een inhaalslag bezig was.

De 1e respondenten deden er echt veel langer over dan 2 uur. De opdrachten zelf kunnen wel in 2 uur uitgevoerd worden, maar men wil er toch iets moois van maken, zich erin verdiepen, achtergrondinformatie lezen en/of andere blogs van spoetnik of op het eigen vakgebied bijhouden.

Overigens ziet men die extra urenlast niet als iets negatiefs. Men heeft er zelf voor gekozen. Het is eerder zo dat dit de cursus extra leuk en leerzaam maakt. Sommigen (ik !) vinden het bloggen zelfs een verslavend karakter krijgen.

Overigens vraag ik me wel af of dit zo blijft. woutv (Wout Visser) die slechts een tussenstop zou maken lijkt geheel met bloggen gestopt. Ik mis zijn inbreng wel. Het verbouwblog is gestopt, omdat er niets meer te verbouwen viel, maar het lijkt er op dat ubabert als Zeeman verder gaat. Hoe zal het iedereen vergaan? Dat is de volgende vraag die mij en anderen bezighoudt. Ik zal hier nog op terugkomen.

Uitslagen van de polls zijn voortaan op een aparte pagina (Polls) te zien.

Auteursrecht nekt de digitale bibliotheek

Via bakkel dot com een bespreking gelezen: “Auteursrecht maakt meer kapot dan je lief is” van Arjen Kamphuis naar aanleiding van een interessant artikel in het NRC van Martin Bossenbroek en Hans Jansen van de KB ( Auteurswet nekt de digitale bibliotheek).

Het auteursrecht eist dat tot tientallen jaren later nog toestemming wordt gevraagd voor hergebruik. Dit dient ter bescherming van auteurs, maar werkt in deze tijd van digitalisering averechts. Alleen al het achterhalen van (alle) auteurs is een schier onmogelijke klus als het om een verweesd werk (auteurs onbekend of onvindbaar) of krant/tijdschrift gaat (freelance journalisten, fotografen, tekenaars, schrijvers, advertentieontwerpers en niet te vergeten ingezondenbrievenschrijvers).

Uiteindelijk biedt het auteursrecht ook voor de auteur geen bescherming maar louter uitzicht op vergetelheid, aldus Bossenbroek en Jansen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Overigens heeft volgens een van de commentaren op het blog van Arjen Kamphuis (#7) kleine webloggers ook te lijden onder auteursrechten. Het opsporen van auteursrechtschendingen wordt door sommige auteurs gezien als het nieuwe brood op de plank voor de auteur om eens wat ‘extra te verdienen op artikelen’.

Ik moet zeggen dat ik er zelf ternauwernood op let. Qua tekst refereer ik netjes mijn bronnen (indien inhoudelijk relevant), maar plaatjes pluk ik her en der van het net. Een tijdje geleden sloeg de schrik mij om het hart toen Google zoekacties op “Laika Spoetnik” bepaalde zoekresultaten steevast niet toonden, omdat hier het auteursrecht geschonden zou zijn. Het zal je in alle onschuld (lees naïviteit) maar overkomen…

Het volgende slot heb ik zeer toepasselijk overgenomen van Arjen Kamphuis:

Dit werk valt, net als al mijn publieke werk, onder een Creative Commons licentie. Want het grootste risico dat een auteur vandaag de dag kan lopen is niet dat je werk ‘gestolen’ wordt maar dat je werk niet gelezen wordt. Share & enjoy!

Cochrane Library: saved searches (2) … and recent changes

The previously reported problem with accessing saved searches on the Cochrane Library has been fixed (as off April 23th). Users should now be able to run all of their saved searches.

Hopefully the often encountered problems with the saved searche feature are now resolved once and for all. Indeed continued access to these searches is critical to Trial Search Coordinators and other users frequently running (or editing) saved searches.

Also, with the Issue 2, 2008 load, there were changes in the status indicators (“Update”, “Commented”, “Withdrawn”) used on the Cochrane Library. E.g. The ‘Update’ flag no longer exists and instead has been replaced with the more accurate flags ‘New search’ ‘Conclusions changed’ and ‘Major change’.
The specifics of these changes are posted on the Issue change notice at this PDF.

**********************************************8

Het eerder gemelde probleem met het aanpassen en uitvoeren van “opgeslagen searches” in de Cochrane Library is verholpen (vanaf 23 april). Alle opgeslagen zoekacties kunnen nu weer uitgevoerd en aangepast worden.

Hopelijk zijn nu de “saved search”-problemen de wereld uit, want het afgelopen deden zich frequent problemen voor. Dit is bijzonder vervelend, vooral voor de Trial Search Coordinators en andere gebruikers die frequent searches updaten/uitvoeren.

Ook vermeldenswaardig: bij de 2e upload dit jaar (de Cochrane Library wordt 4x per jaar “ververst”) zijn de status indicators van de Cochrane Reviews (“Update”, “Commented”, “Withdrawn”) gewijzigd. Zie verder deze PDF.

1 May: RSS-DAY

While trying to catch up with my 1000+ hits in Google (RSS) Reader I stumbled across numerous posts  that awared me that May 1st is the RSS awareness day. Since it is May 4th already I clearly missed this.

In the Netherlands May 1st is already “labour day”, and today (May 4th) it is commemoration of the dead (of World War II). For me more important facts/events to be aware of/commemorate/remember than RSS.

The funny thing of course is that the overwhelming amount of RSS-awareness-messages will mainly reach people that already have RSS, because these messages end up in their feeds.

With respect to RSS: For those of you that are not familiar to RSS here is a (dutch) overview and below a nice video that illustrates the RSS-process

For those who want to know more here is a link to a post which gives Seven Tips for Making the Most of Your RSS Reader.

Tip 1: oversubscribe is already implemented on this blog, the others deserve a closer look, although Tip 2 Try a River of News View will probably enhance the information overload at first.

Tip 7 : Try Out Additional Services seems particularly interesting. Amongst others it describes AideRSS a RSS tool that filters the most popular items in a feed and the Social bookmarking tool Ma.gnolia that makes it easy to make friends with interests similar to your own.

Still interested in another gadget? Here is a link to The YouTube RSS Generator, which will generate a RSS feed of Youtube videos based on Tag, Category, or your personal Youtube playlist. (Thanks to the tip of bakkel.com)

*****************

1 mei blijkt de dag van de RSS zijn. Mijn Google reader stond vol van de berichten hierover. Voor degenen die niet weten wat RSS is, zie hier een overzicht in het Nederlands. Hierboven ook een video.

Voor meer gevorderden onder ons hier een link naar 7 tips om alles uit je RSS te halen. Moet het nog goed doorlezen maar tip 7 lijkt me vooral interessant.

Tevens een link naar de “YouTube RSS Generator”, waarmee je een RSS feed kan maken van You tube video’s door je te abonneren op een Tag, Categorie, of persoonlijke speellijst. (Getipt door bakkel.com).

Ha en inmiddels zijn de Google Reader Feeds weer behapbaar.

Time-out (2)

Dear readers

The reason for the short time-out was the sudden death of my father. Although 84 years old, it still hit us hard.

A lot still has to be arranged. Still, I intend to continue my just started blog albeit perhaps not with the same frequency. We will see.

—————————————————

Beste Lezers en Spoetnikvrienden

De reden dat ik een week uit de lucht geweest ben is dat mijn vader plotseling is overleden. Hij was weliswaar 84, en heeft een mooi leven gehad en (voor hem) een mooie dood, maar een dierbare naaste verliezen is altijd een schok. En dan het geregel eromheen, eigenlijk kom je zelf nauwelijks aan verwerken toe. “s ochtends het nieuws vernemen, ‘s middags het graf uitkiezen etcetera, het gaat allemaal te snel. De begrafenis was wel mooi. Stil en intens.

We hebben met zijn 4tjes nog wel het staartje van ons reeds geboekte vakantietje mee kunnen pakken, zodat we na die intensieve dagen even tot rust (en tot onszelf) konden komen. Maar nu komt nog een zware dobber: alle financiele afhandelingen (ben ik zelf geen ster in eigenlijk) en mijn moeder (helpen) op de rails (te) houden.

Ik kan niet goed voorzien hoeveel tijd ik voor dit blog zal hebben, maar zal het wel proberen op te pakken en voort te zetten. Er ligt nog genoeg op de plank.